"Öncü Türk Sanatından Bir Kesit" adıyla, 12. İstanbul Festivalinde yer alan bu serginin bir ayrıcalığı var. Bir anlamda bağımsız sergi niteliğini taşımıyor. Bu olgu, tür sınırı geniş tutulmuş festival etkinliklerinde işitsel ve işitsel-görsel nitelikli sanatlara, görsel sanatların da katılımı anlamına geliyor.

Sergiye çağdaş resim, heykel ve foto türünde ürünler sunan bir kesim sanatçı böylece İstanbul'a gelen uluslararası ve kentler arası seyirci ve izleyicilerini dikkate almak zorunluluğunu duymuş görünüyorlar. Bu zorunluluğun böyle bir bağlamda kendilerine ne konu ne içerik yönünden sınır getirmediğini, ancak festivalin müzik, dans ve başka sanat dallarının etkinliklerinde olduğu gibi hazırlanmış bir repertuar-program niteliğine eş değerde ve kalitenin temel alındığı bir zorunluluk olduğunu belirtelim.

Açık söylemek gerekirse, böyle öncü nitelikli sergilere karşın, Türk sanatının durumu şudur: Bir açıdan galericiliğe, tablo tacirliğine, öteki açıdan sanat dergilerinin kapalı devre çalışmalarına ve eleştiriye (!) bağlı olarak geliştirilmek istenen Türk sanatı (özellikle Türk resmi) için genelde çağdaşlık ve gerçek kalite dışlanarak ya da önemsenmeden ılımlı bir ortam yaratılmıştır. Yıpranmış değerler edebiyatın ağır bastığı illüstrasyonlar, yaratma gücünden yoksun olarak doğaya kurtarıcı gibi sarılma, biçim karmaşası, seçmesiz renklilik, zayıf desenler, naif memleket manzaraları, dekoratif heykeller, temeli sağlam olmayan yorumlar vb. gibi olumsuz çeşitlilikler bu ortamı beslemektedir.

Böyle bir ortamda sunulan bu sergi, gerçekten de çağdaşlık ve kaliteyi kendi özel eğilimleriyle yoğuran yaratıcıların ürünlerini kapsıyor. Dışavurumculuktan Fantastiğe, yeni gerçeğe ve de giderek kavramsal sanata ulaşan görüşler; tecimsel gerçekçiliği olan karma sergilerin olumsuz özelliklerine karşı çağdaş gerçekleri yüreklilikle savunan ileriye yönelik davranışlarıyla festivali bütünlüyorlar.


Öncü Türk Sanatından Bir Kesit, 1984.